Godišnjica smrti Slavoljuba Stefanovića Ravasija

Rođen je 29. juna 1927. godine u Čačku. Uz brata Sinišu Ravasija, koji je amaterski igrao u komadima Abraševića, zaigrao je na sceni sa pet godina. Pošto je rano izgubio roditelje, detinjstvo je proveo uz brata i snahu Ljubicu, takođe glumicu, pa je vrlo rano pokazao naklonost prema dramskoj umetnosti.

Nakon završetka studija na Akademiji umetnosti u Beogradu, odlazi na Kosovo i Metohiju u Pokrajinsko narodno pozorište u Prištini, gde režira niz predstava u Srpskoj i Albanskoj drami. Predstava „Svi moji sinovi“ Artura Milera bila je njegova prva postavka, a ubrzo će na scenu postaviti dela „Čovek koji nije postojao“ Josipa Lešića, „Bez trećeg“ Milana Begovića i Molijerovog „Tartifa“. U Beograd se vraća 1958. godine.

Piše scenario po Nušićevoj drami „Kirija“ i režira prvu televizijsku dramu na Radio-televiziji Beograd (1959). Potom će uslediti režija duodrame „Pukotina raja“ sa Olgom Spiridonović i Mihajlom Viktorovićem u glavnim ulogama i brojna druga ostvarenja. Bio je izuzetno plodan stvaralac − scenarista i reditelj.

Režirao je 84 televizijske drame i televizijske serije. Najpoznatije su: „Kod sudije za prekršaje“ (1966 – 1968), „Volite se ljudi“ (1967), „Baksuz” (1969), „Hronika palanačkog groblja“, po istoimenoj prozi Isidore Sekulić (1971). Poslednja televizijska režija Slavoljuba Stefanovića bila je drama „Tesla“ Miloša Crnjanskog, u adaptaciji Vesne Jezerkić (1993). Uradio je i jednu epizodu „Ostavštine za budućnost“ o slikaru Mariju Maskareliju (1988). Režirao je TV drame Veljka Petrovića, Branimira Ćosića, Borislava Pekića, Danila Kiša, Mome Kapora, Ljubomira Simovića, Milana Kundere, Mirka Kovača, Siniše Kovačevića i drugih savremenih pisaca.

U braku sa Desankom dobio je ćerku Margitu Stefanović (1. april 1958 − 18. septembar 2002), umetnicu raskošnih talenata, klavijaturistkinju grupe „Ekatarina Velika“ i arhitektu.

 

Izvor: Srpski legat